Του Ιούνη το φεγγάρι

Σουρουπώνει..
χάνετε..
χαθηκες..
χάθηκα..
σουρουπώνει..
χάθηκε...
σκοτείνιασε..
χανετε χαθηκε..
το φώς..
χάθηκες...
σουρουπωνει..
κρυώνω..
χάθηκε..
έφυγε..
πιάσε μου το χέρι ..
παγώνω
υπάρχει...
γεμισε ..
φωτίζει..
χαθηκες..
για που...
υπάρχεις..
αλλου..
εγω..
υπαρχω ..
πλανιεμαι..
ψαχνω..
ηρθε..
φεγγει..
υπαρχει..
υπαρχεις ..
που είσαι..
χαθηκες...
κρυωνω..
λυγιζω..
σε ψαχνω ..
που είσαι..
φωναζω που είσαι..
σε ψαχνω..
με ψαχνω ..
υπαρχεις μα δε σ'αγγιζω..
υπάρχω μα δε με βλέπεις..
άδειασα...
σουρουπώνει ..
τα διχτια η νυχτα απλώνει..
εφυγες..έμεινα..σε ψάχνω ..
υπάρχω..
ανοιξε μου τα χέρια..
κρυώνω.

που είσαι ..
υπάρχεις..
μέσα μου..
παντού..
σκοτείνιασε ..

φοβάμαι..
στου φεγγαριού την πόρτα
ψαχνω γωνιά να αποκοιμηθώ
στα όνειρα μου να ψάξω να σε βρώ..

Κι αν....

Εχω χαθεί στου δρόμου τις στροφες
και στης θάλασσας το κύμα
κ αν έρθεις εγω θα φύγω
κ αν μείνεις θα γίνω σκιά
κ αν τα χνάρια σου δείχνω με πονάει φριχτά

Κι αν ο ουρανός ειναι γεμάτος αστέρια

η νυχτα μου ειναι γεμάτη με δάκρυα

που ποτίζουν τη γή

κι αν εσυ τη σκέψη γεμίζεις
εγώ παραμένω γυμνή
κι αν εσυ δεν έρθεις
θα ντυθω ξανά με σιωπή


Εχω χαθεί στην έρημο και στης νύχτας

τη μαύρη σιωπή κι αν εσυ γυρίσεις
εγώ θα σε κοιτάζω σκυφτή
κι αν εσυ μ'αγκαλιάσεις

εγω θα παραμείνω βουβή


Κι αν η γή ειναι γεμάτη λουλούδια
ο κήπος μου είναι γυμνός
κι αν εσύ μου απλώνεις το χέρι
εγω ακροβατώ σε τεντωμένο σκοινί
κι αν εσύ με γυρευεις
θα με βρείς να κολυμπώ
σε θάλασσα δίχως νερό

Ι

Βιτάλη Ελένη - Ταχεία

Βιτάλη Ελένη - Ταχεία

Κοίτα με στα μάτια και θα καταλάβεις
όλα όσα θέλω να σου πω.
Της χαράς το τρένο τρέχα να προλάβεις,
πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα
στο δικό μου δρόμο να βρεθείς.
Θα 'ναι το ταξίδι που θα κάνεις από εκείνα
που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις.
Της χαράς το τρένο τρέχα να προλάβεις
πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Κοίτα με στα μάτια, κοίτα με να νιώσεις
όλα όσα θέλω να σου πω.
Πρόλαβε το τρένο πριν το μετανιώσεις,
πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα
στο δικό μου δρόμο να βρεθείς.
Θα 'ναι το ταξίδι που θα κάνεις από εκείνα
που δεν θα ξεχάσεις όσο ζεις.
Πρόλαβε το τρένο πριν το μετανιώσεις,
πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ".

Στίχοι: Νίκος Μπακογιάννης
Μουσική: Τάκης Σούκας

Φωτογραφιες Deviantart

http://www.youtube.com/user/feggarenia1980

...............

Ακόμα μια φορά καθώς κυλλάει το άιμα στη φλεβα
ακόμα μια φορά καθως τα ματια γλιστρούν στις λέξεις
και τα δάκρυα ειναι η μονη συντροφια ...αυτα ηταν πάντα ..
έμαθαν να κυλουν στην κατηφόρα ...τον ξέρουν το δρόμο..
Λέξεις...λέξεις...
Πίο στομα θα πεί τις πει..πια ψυχη θα γονατίσει ..
Η ψυχη ..η ψυχη που κόβετε με το ξυραφακι κομμάτι κομμάτι..
τα χερια που γλιστρούν κ την αφήνουν γυμνη..έρημη...σκιθρωπή
Ονειρέυτηκε ενα ταξίδι..δεν υπάρχουν ταξίδια ..δεν υπάρχει τίποτα ..
Ποτε δεν υπήρχε ...ουτε στιγμές υπάρχουν !!
Ακόμα μια φορα καθως θα κυλά ο καιρός ακομα μια φορά
καθώς οι σκέψεις θα γλιστρούν στον χρόνο ..
Πιο στομα θα πει αντίο ,πια ψυχη θα γυρίζει γυμνή..
Η ψυχή η ψυχή που κόβετε στα δύο τα χέρια που της έδειξαν το δρόμο
και την αφήνουν έρημη γυμνή..ναι εκεινη ...
Με θάβω έρημη γυμνή κ εκτεθιμένη ......διχως ούτε μια αχτίδα....

Ι

Ξέρω...

Ξερω τι ψάχνεις..ξέρω για που βαδίζεις..νύχτες μάζευα σε ενα κουτάκι τα ιχνη που άφηναν βηματα της ψυχής σου ένα ένα ..και διπλα τους ζωγράφιζα τα δικά μου.. ηρθε η ώρα ,οι δρόμοι να ενωθούν πλάι σε εκείνο που λέγεται φώς..με ανοιχτά παράθυρα .. με θέα μια όμορφη θάλασσα,ήρεμη ,γαλήνια,δυνατή..και απέραντο φώς..

Ξέρεις που είμαι ...στην άμμο σου γραφω μυνήματα όχι σαν εκείνα που ποτέ κανείς δε μπορεσε να νιώσει..ίσως γιατί ποτέ δεν είχε στα μάτια του τόσο φώς
όσο έχουν τα δικά σου για να μπορέσουν να διαβάσουν..να νιώσουν,γιατί είσαι εσύ..

Ξέρω που είσαι ..με χαζευεις απ'το παράθυρο..αρπάζεις τις στιγμές μου και τς κρύβεις στη χούφτα σου..σαν να κρατάς περιστέρι..που ώπου να ναι θα πετάξει.. Ηταν ξάστερη η νύχτα μου και η ψυχή μου ξύπνησε με μια αγκαλιά γεμάτη απο πανέμορφες άσπρες αθωες ..μαργαρίτες..
Ξέρω που είμαστε..σε ένα δρόμο με στροφές και απέραντες ευθείες... και όλα αυτά γιατί ποτέ δε σε περίμενα..άσε με να ζήσω όσο μπορώ..
όχι για πάντα...

Υ.Σ η μαργαρίτα ειναι δική σου..μην τη μαδήσεις..
μην αφήσεις το δάκρυ να πέσει μονάχα αν είναι απο χαρά..